สิ่งที่ดังที่สุด…ในวันที่เราต้องตัดสินใจอะไรบางอย่าง
บางวัน
เราไม่ได้เจอปัญหาใหญ่
ไม่ได้มีใครกดดันตรง ๆ
แต่กลับรู้สึกเหนื่อย
ทั้งที่ยังไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย
เพราะวันนั้น
เสียงในหัวเราดังเกินไป
เสียงในหัว…ไม่เคยมาเสียงเดียว
เวลาจะตัดสินใจเรื่องสำคัญ
เสียงในหัวมักไม่มาทีละเสียง
เสียงหนึ่งบอกว่า
“ลองดูสิ ชีวิตอาจไปได้ไกลกว่านี้”
อีกเสียงสวนทันที
“แต่ถ้าพลาดล่ะ?”
อีกเสียงกระซิบเบา ๆ
“อายุเท่านี้แล้วนะ จะเริ่มใหม่ไหวเหรอ”
และแน่นอน
ยังมีเสียงคลาสสิก
“เดี๋ยวค่อยคิดก็ได้”
พอทุกเสียงพูดพร้อมกัน
เราไม่ได้คิดไม่ออก
แต่ ไม่รู้จะฟังใคร
ปัญหาของ “เสียงในหัว”
คือมันจริงทุกเสียง
เรื่องแปลกคือ
เสียงพวกนี้ไม่ใช่เรื่องโกหก
มันคือ
-
ความหวัง
-
ความกลัว
-
ประสบการณ์เก่า
-
ความคาดหวังของคนรอบตัว
ทั้งหมดมีเหตุผลของมัน
และนั่นแหละ…ที่ทำให้มันยิ่งตีกัน
สุดท้าย
เราเลยเลือกทางที่คุ้นเคยที่สุด
คือ ยังไม่ตัดสินใจ
การเขียน คือการเรียกเสียงออกมานั่งคุยทีละคน
การเขียนไม่ได้ทำให้เสียงหายไป
แต่มันทำให้เสียง ไม่พูดทับกัน
พอเขียน
เสียงแต่ละเสียงจะเริ่มแยกตัวออกมา
เสียงนี้คือ “ความอยาก”
เสียงนั้นคือ “ความกลัว”
อีกเสียงคือ “ประสบการณ์ที่เคยพลาด”
แทนที่จะเป็นเสียงดังในหัว
มันกลายเป็นประโยคอยู่ตรงหน้า
และแปลกดี
พอเห็นมันชัด ๆ
บางเสียงก็เริ่มเบาลงเอง
เมื่อเสียงชัด การตัดสินใจจะง่ายขึ้น
การตัดสินใจยาก
ไม่ใช่เพราะตัวเลือกเยอะ
แต่เพราะเราไม่รู้ว่า
จริง ๆ แล้วเรา กลัวอะไร
และ อยากอะไร กันแน่
การเขียนช่วยแยกสองอย่างนี้ออกจากกัน
บางครั้ง
สิ่งที่เราคิดว่า “ไม่พร้อม”
จริง ๆ คือ “กลัวผิดพลาด”
และบางครั้ง
สิ่งที่เราคิดว่า “ยังไม่ใช่เวลา”
คือ “ยังไม่กล้าเลือก”
ถ้าอยากลองจัดการ “เสียงในหัว”
ลองวิธีนี้ดู (ง่ายกว่าที่คิด)
ไม่ต้องเขียนสวย
ไม่ต้องเรียงดี
ไม่ต้องให้ใครอ่าน
แค่ลองทำตามนี้
1️⃣ เขียนหัวกระดาษว่า
“ตอนนี้ เสียงในหัวฉันกำลังพูดอะไรบ้าง”
2️⃣ เขียนทุกเสียงออกมา
ไม่ต้องตัดสิน
ไม่ต้องแก้
เขียนเหมือนถอดเทปเสียงในหัว
3️⃣ วงกลม 1 เสียง
ที่รู้สึกว่า
“ถ้าไม่ฟังเสียงนี้เลย ฉันจะเสียใจ”
แค่นั้นพอ
คุณไม่จำเป็นต้องได้คำตอบสุดท้าย
แต่คุณจะได้ จุดยืนของตัวเองชัดขึ้น
การตัดสินใจที่ดี
ไม่ใช่การเงียบเสียงในหัวทุกเสียง
แต่คือการเลือกฟัง
เสียงที่พาเราไปข้างหน้า
โดยไม่ทิ้งตัวเองไว้ข้างหลัง
บางที
คำตอบไม่ได้อยู่ในโลกภายนอก
แต่มันรออยู่
ใน “เสียงในหัว”
ที่เราเพิ่งยอมฟังจริง ๆ
